Çocukluğumuzun ilk yıllarında hayatı anlamak için sürekli anne-babamıza sorular sorarız. Sonra çevremize, arkadaşlarımıza, öğretmenlerimize... Bitmez! Büyüdükçe, çevremiz genişledikçe soru sorduğumuz insanlar ve sorularımız sürekli artar.

            Ben de, doğal olarak, sorular ve aldığım cevaplarla büyüdüm. Çoğu zaman cevaplarını alamadığım sorular da olmuştur. Ama soru yaşamımın parçasıydı. İnadına sorulmalıydı.

            Soruların, soru sorma becerisinin önemli bir erdemlilik olduğunu bir olayla öğrendim.        

            Lise ikinci sınıfta Edebiyat Öğretmenimiz yazar-şair Hidayet KARAKUŞ’tu. Haftada bir saat kitap tanıtımı ve kitaplar hakkında söyleşi yatığımız saatimiz vardı. Ben arkadaşlarımın tanıttığı kitaplardan sonra kitap hakkında sorular soruyordum. Hem de bir çok soru... Yine böyle bir günde kitap tanıtıldı, ben sorularımı ardı ardına sordum. O da ne? Öğretmen üzerime doğru geliyor... Ve bir anda numaramı sordu. Elinde not defteri... Korttum, ürkek, kısık bir sesle:

“3615” dedim.

Öğretmenlerden çekiniyorduk. Sözlü notu düşük verirse sınıfta kalabilirdik. Yüzlerce tilki dolaşırken beynimde, kulaklarım uğuldarken birden :

“10 verdim” dedi öğretmen. Sesi beynimde üç-dört kez yankılandı. Sonra:   “Soru sorduğun için, güzel soru sorduğun için verdim bu notu” dedi.

Konuşmasının devamında soru sormanın da bir sanat, bir erdem olduğunu anlattı. Mutlu ve şaşkın bir şekilde dinlemiştim. Ben merak ettiğim için sormuştum ama müthiş bir karşılıkta almıştım. Çok sonraları anladım ki soru sormak gerçekten güzelden de öte bir şeymiş. Ve inanın her zaman karşılığını alıyormuşsunuz. Bu bazen sözlü notu 10 olarak, bazen anlamlı bir cevap olarak size geri dönüyormuş.

Ne dersiniz ?

Doğru değil mi?

Bütün sorularınızın karşılığını almanız dileğiyle...

İyi Günler...

Email (yorumda gözükmeyecek)

İsim

Başlık

Yorum
 karakter kaldı

Gönder